interview met man from the south

interview met man from the south

Om de twee jaar een nieuw album uitbrengen, dat lijkt Paul van Hulten opererend onder het alias Man From The South wel wat. “En dan het liefst in de winter.” Want zijn folk noir past goed in de donkere dagen. Op 6 december komt zijn nieuwe album uit, vol met twijfel, angst, liefdesleed, maar ook meer triviale onderwerpen die voorkomen in zijn brein. 3voor12/Eindhoven in gesprek met de man die zijn ziel blootgeeft op de plaat, maar ook waarschuwt voor de nodige fictie. En een mogelijk controversiële achterkant van de albumhoes.

 

2014 is het jaar van de break-up-platen. Albums vol liefdesverdriet. Denk maar aan The War On Drugs, Strand of Oaks en Damien Rice, om er maar een paar te noemen. Allemaal bezongen ze hun pijn nadat hun relatie werd verbroken. Het album ‘Paeonia’ past daar heel goed tussen. Waar het bij de internationale equivalenten om één specifiek persoon ging, zingt Van Hulten een stuk trivialer. En soms zelfs met de nodige fictie: “Er zijn eigenlijk maar twee echte nummers die gaan over het break-up-gedeelte van 2012. En de rest is eigenlijk gewoon fictie. Dan heb ik dingen uit films, vrienden en familie gehaald. Zo’n beetje alles waar je perceptie en associatie op baseert.”

 

Beetje plagend gezegd: jammer. Het is juist zo mooi als het leed nog vers is wanneer de nummers live worden gebracht. Dan komt de emotie het best over, zoals bij Strand of Oaks in Ekko. Die stond daar dan ook vrij emotioneel op het podium. Dat hoeven we bij jou dus niet te verwachten?
“Nou ja, ik kan wel wat oproepen hoor. Maar dat heeft dan misschien niet meer met die tijd te maken, maar meer met andere dingen die ik nu beleef. Het feit dat ik me soms rot voel wil niet zeggen dat ik me niet fijn voel. Dat klinkt heel tegenstrijdig, maar dat hoort er ook bij; je rot voelen. Het kan niet alleen maar goed zijn.”

 

Over de titel: die kan verwijzen naar een bloem, een Griekse mythologie en een plaatsje in Griekenland. Wie van de drie is het?
“De bloem. Want ik woon in de Paeoniastraat (lacht). ‘Koblenz’ (de titel van het debuutalbum) was wel vernoemd naar de plaats, omdat het daar in de familie weleens over ging. Ik ben er zelf nooit geweest.”

 

Het artwork laat minder te raden over: daarop is Atlas te zien, uit de Griekse mythologie. Maar dan zonder hemelgewelf/aardbol. Is die er bewust uit gephotoshopt, omdat je de lasten die op je schouders lagen van je af hebt geschreven of is dat te vergezocht?
“Dat vind ik eigenlijk wel mooi bedacht. Ik heb het zelf niet ontworpen. Ik heb Vincent Dams, kunstenaar uit Eindhoven, gevraagd om een ontwerp te maken en hij kwam toen hiermee. Misschien dat het ook zijn gedachte was. Ik vond het wel vet. Ik zag er in eerste instantie een wanhopig iemand in. Iemand die het niet meer weet, een door flippende, op LSD trippende gast. De achterkant hebben we iets langer over gedaan. Vincent zei op een gegeven moment dat er een getekend kutje op de achterkant moest. En toen dacht ik ‘ja, is goed. Vet’. Het is wel een mooi beeld en dat was het dan. En het is 2014, in hoeverre kan nog iets controversieel zijn?”

 

Terwijl het nog gaat over de lasten die op ‘Paeonia’ te horen zijn, laat Van Hulten vallen alweer met een nieuw album bezig te zijn. Met heel andere lasten.
“Dat komt er waarschijnlijk pas in 2016, omdat ik wat traag ben in opnemen en omdat ik albums graag in de winter uitbreng. Ik vind dat ik wel echt muziek maak voor in de winter.” Als wordt gegrapt dat het suïcidale mensen in die tijd wel net dat laatste zetje kan geven om daadwerkelijk afscheid te nemen van het leven reageert Van Hulten nuchter: “Nou ja, als ik ze daarmee kan helpen, dan doe ik dat graag.”

 

Dit is een samenvatting van een artikel van 3voor12/Eindhoven. Klik hier voor het hele artikel op de website van 3voor12/Eindhoven!

 

Editie: DE POPEI januari 2015
Tekst: 3voor12/Eindhoven, Patric Muris

Foto: Joren Hoogeboom - www.architectuurenfoto.nl

Gepubliceerd op 13/12/2016