platenpraten met joep van son

platenpraten met joep van son

Deze maand praten we met Joep van Son (o.a. Nikoo, The Sugarettes, [V], The Very Sexuals). Het zal erom spannen… maar als het een beetje meezit is Funsports, de derde EP van de Eindhovense noise-band Nikoo, nu uit. We mochten ‘m er overigens niet op vastpinnen. In ieder geval voor ons reden genoeg om in de platenkast van zanger-gitarist en producer Joep van Son te spitten.



 

Wat is je favoriete plaat?

“Dananananaykroyd - Hey Everyone. Ik heb uiteraard vele favo platen, maar nu kies ik voor dit juweeltje. Van deze krijg je een adrenaline rush tot aan 't dak. Niks geen saaie punkmaniertjes. Super creatieve post-hardcore band uit Schotland met een lekker originele twist. Ik ken verder niemand die deze plaat draait. 'n Beetje 'n obscure parel. Zelf zoek ik altijd naar een soort ‘op het puntje van je stoel gevoel’ in mijn muziek. Dat je net tegen de irritatiegrens aanzit. Dit is wat ik ook wel een beetje mis in ‘t Nederlandsche. In de scene rondom ons label Subroutine Records wordt er driftig geëxperimenteerd, in tegenstelling tot alle veilige 3fm-rock die hiero gemaakt wordt.” 



 

Wat is je favoriete Eindhovense plaat?


“Ik heb hier diep en lang over nagedacht. Heel moeilijk! Eindhoven kent vandaag de dag eindelijk weer bands die potjes breken. Voor mij zit er een gapend gat tussen de bands 69 Charger, ‘early’ Suimasen en nu, nu heb je weer bands als Mozes and the Firstborn die de stad weer op de kaart zetten. Ik vind trouwens die plaat van Man from the South ook erg goed. Ik neig toch meer naar ouwe krakers van Tupelo Honey of Blimey, in ieder geval muzikanten met wat eigenheid in hun donder. En vergeet de mannekes van Nouveau Vélo niet, die kwamen vorig jaar met de puike EP Daze. Die zijn binnen een jaar tijd enorm genesteld in de Dutch Underground. Die zouden wel eens een klein meesterwerk kunnen maken in de toekomst! Toen Mariska en ik samen met Minny Pops frontman Wally van Middendorp een avond organiseerden in verband met de opleving van de ULTRA stroming vorig jaar heb ik voor mezelf een prachtige nieuwe laag ontdekt in de muziekhistorie van de stad. Dus als ik echt iets moet kiezen ga ik voor Nasmak met de plaat 4our Clicks of Truus de Groot’s Plus Instruments met Februari - April.”

 

Welke plaat is voor jou emotioneel het meest waardevol?

“Ik kan niet anders dan met clichés op de proppen komen nu. Het wordt toch Nirvana met Nevermind. Een plaat die een spreekbuis van een generatie was en die mij als schoppende puber qua timing en lading perfect bediende. Ik heb niet vaak meegemaakt dat een plaat klonk zoals ik me voelde. Ik zag onlangs een BBC Classic Albums docu over het studioproces van Nevermind. Erg van genoten.”

 

Welke plaat ligt er nu op je platenspeler?


“Eleanor Friedberger - Personal Record. Deze heeft de hele zomer op mijn platenspeler gelegen. Ze maakte voorheen vele platen met haar broer onder de naam The Fiery Furnaces. Dit is haar 2e soloplaat en meteen een instant klassieker. Een super persoonlijke zomerplaat! Ze verstaat de kunst van het verhalen vertellen in haar liedjes. Ze geeft me hetzelfde gevoel als sommige platen van Joni Mitchell, bijvoorbeeld Hejira.”

 

Heb je een guilty pleasure? Een plaat waarvoor jij je eigenlijk een beetje schaamt maar die je ondanks dat niet weg doet.


“Dat zou 'foute' muziek moeten zijn eigenlijk. Ik schaam me voor geen enkele plaat in mijn kast. Toen ik onlangs een keer draaide in Area51, draaide ik tussen alle verantwoorde underground shit Mirrors van Justin Timberlake. Ik kreeg meteen 5 man in mijn nek die eisten dat ik dit afzette, ‘Wij draaien hier alleen rock ’n roll’. Ik ben niet bang dat mijn vrienden me een sissy vinden als ik dit draai. De nieuwe van Justin Timberlake, The 20/20 Experience, is een meesterwerkje. Een enorm experimenteel album, dat breekt met de suffe poptradities van vandaag de dag. Kom op! Je durft het best…”

 

Wat is voor jou de meest overschatte plaat?

“Alles van de Nederlands band De Staat, brrrr!”

 

Wat is voor jou de meest onderschatte plaat?


“tUnE-yArDs - w h o k i l l. Unieke momentjes als een plaat je aan het twijfelen brengt. Dat je het totaal niet kan plaatsen in genrevakjes in je hoofd. Dat deed w h o k i l l met me. Zangeres Merrill Garbus maakt een super vervreemdende/excentrieke lo-fi dansbare plaat. Je zou bijna lelijke termen als cross-over gaan gebruiken. Ze doet allerlei gekke dingen met zangsamples, ze speelt gitaar en drumt tegelijkertijd. Je moet eens op YouTube haar KEXP sessie checken, zo krijg je een goed beeld van haar uitzonderlijke talent. Zoveel eigenheid dat het bijna een genre op zich is. In een tijdperk waar 'meuk' de maatstaf is geworden zijn kleurrijke muzikanten zoals deze meer dan welkom!”

 

Tot slot een aanbeveling aan het Eindhovense publiek. Welke plaat zou volgens jou iedereen in de kast moeten hebben?

“Frank Ocean - Channel ORANGE. In de zomer van 2012 sloeg deze plaat in als een mokerslag. Ik ben nooit zo van de R&B-achtige muziek geweest, maar op gitaargebied was ik even murw en volgens mij kon niet echt nieuwe pareltjes ontdekken toentertijd. Dit is voor mij een beetje de Nirvana - Nevermind van de R&B, haha! Wonderlijke plaat waar ik een jaar lang geen genoeg van kreeg. Supergehyped maar maakt dat helemaal waar. Ik vind het een van de beste songwriters van dit moment. Deze plaat is als een open zenuw. Persoonlijk, emotioneel en lekker losjes. Voor mij geeft hij een frisse twist aan een ingekakt en bloedeloos verworden genre. Deze shit draai ik over 10 jaar nog. Om nog even in de R&B/hiphop-sferen te blijven, plaatjes die mijn jaar maakten in dit genre waren ook van: Miguel, Earl Sweatshirt, Kendrick Lamar en The-Dream.”

 

https://embed.spotify.com/?uri=spotify:user:popei_eindhoven:playlist:35w6BM6RzzsIiO3JiEBzak" width="320" height="80" frameborder="0">

 

Editie: DE POPEI november 2013

Foto: Joren Hoogeboom, www.architectuurenfoto.nl

Gepubliceerd op 13/12/2016