platenpraten met matthijs kropff

platenpraten met matthijs kropff

Drie jaar geleden zou en moest het debuutalbum van Komatsu op vinyl uitkomen. Zo geschiedde… Lighttown Fidelity was geboren en nu zo’n twintig releases verder. Verantwoordelijke? Matthijs Kropff. Staat zijn platenkast vol met eigen releases of valt er nog te grasduinen?

 

Wat is je allereerste aanschaf?

The Unforgetable Fire van U2, nog steeds één van mijn favoriete U2 albums.”

 

Was de platenkast van je ouders goed te doen?

“Ja hoor, die was prima te doen. Beatles, Stones, Simon & Garfunkel en natuurlijk jaren zeventig iconen als ABBA en Queen, niks mis mee!”

 

Het beste album allertijden volgens jou…

Master Of Puppets van Metallica. Die plaat, echt, die heeft echt alles wat muziek zo gaaf maakt! De bekende zagende Metallica riffs, geweldige - vaak dubbele - solo’s, het gelaagde basgeluid van wijlen Cliff Burton, de teksten, de productie, alles klopt en past in het grotere geheel. Van het epische, akoestische, intro van Battery tot en met de laatste noten van het opgefokte Damage Inc. en alles wat daar tussen zit: een wereldplaat.”

 

Bij welk nummer houd je het niet droog?

The Golden Core van Motorpsycho. Dat is zo ongelofelijk mooi, misschien wel het mooiste ‘liedje’ wat er ooit gemaakt is.”

 

Wat is de beste Eindhovense plaat ooit?

The Time Of No Time Evermore van The Devil’s Blood, dat is echt een magische plaat.”

 

Doe je aan ‘guilty pleasures’?

“Nee joh, dat is jezelf alleen maar beperken en waarom zou je je schamen voor een nummer of band die je goed vindt, alleen omdat de muziekpolitie het niet cool zou vinden? Denk er niet aan. Natuurlijk lach ik ook om mensen die met droge ogen durven te beweren dat Nick & Simon zo fantastisch zijn, maar als ik me zou moeten schamen omdat ik een paar nummers van de Bee Gees erg goed in elkaar vind zitten, dan is dat maar zo.”

 

Door welke release moest er Lighttown Fidelity komen?

“Ik ben met Lighttown Fidelity begonnen om ervoor te zorgen dat het debuut van Komatsu op vinyl uit zou komen. De band had een CD-deal met Suburban Records, maar geen label om het album op vinyl uit te brengen. Dat ben ik toen begonnen met het idee om alleen die plaat uit te brengen, maar er bleek vraag naar een klein, onafhankelijk label te zijn en bovendien was het zo ontzettend leuk dat ik er mee verder ben gegaan. Inmiddels zijn we een kleine drie jaar en twintig releases verder.”

 

Zijn er nog onder- en/of overschatte platen waarover je wat kwijt wil?

“Niet zozeer een onderschatte plaat, maar een onderschatte band die ik dan wil noemen is Masters Of Reality, de band van Chris Goss: de grondlegger van en voorbeeld voor zo’n beetje de halve stoner scene. Die verdient veel meer credits dan hij krijgt. Met name hun debuutalbum en het album Deep In The Hole zijn zo ontzettend goed maar relatief zo onbekend, onbegrijpelijk.”

 

Waar luister je momenteel veel naar?

“Ik luister eigenlijk altijd naar een mix van nieuwe bands en releases en de klassiekers die altijd terug blijven komen. Op het moment luister ik wel heel veel naar Spidergawd, een relatief nieuwe band uit Noorwegen. Die hebben in ruim een jaar tijd twee geweldige platen uitgebracht, echt waanzinnig goed.”

 

Op welke release ben je het meest trots?

“Het klinkt misschien een beetje klef, maar om eerlijk te zijn ben ik op alle releases tot nu toe trots. Ze hebben allemaal wel iets wat ze speciaal maakt, de eerste, de laatste, bijzonder artwork, muzikaal geweldige albums, mensen die er op mee doen… er is niet een release waar ik niet trots op ben.”

 

De allerbeste albumcover ooit is?

“De hoes van Blue Record van Baroness. Getekend door zanger/gitarist John Dyer Baizley zelf, die ook artwork voor veel andere bands maakt. Dat is een surrealistisch kunstwerkje waar je steeds weer nieuwe dingen in blijft ontdekken. Alles aan die plaat ziet er fantastisch uit, inserts, labels, de binnenkant van de hoes… alles is helemaal af. Geweldig album ook trouwens!”

 

Welke plaat had je graag zelf uitgebracht?

“Oei, hoe lang heb je? Er zijn zoveel goeie bands en zoveel gave platen, dus er zijn eindeloos veel albums die ik wel uit had willen brengen. Helaas zijn de mogelijkheden voor een klein label beperkt. Hetzelfde geldt ook voor dingen die ik in de toekomst wil doen, als geld geen rol zou spelen zou ik veel meer dingen uitbrengen dan nu mogelijk is. Ook hier geldt; zoveel goeie bands met zoveel goeie albums die het verdienen om gehoord te worden, de lijst is eindeloos.”

 

Tijdens het cruisen staat er natuurlijk muziek op, welke?

“Dat ligt een beetje aan het tijdstip van de dag en het gezelschap in de auto, maar over het algemeen relaxte muziek om te zorgen dat het gaspedaal een beetje met beleid bediend wordt. ’s Avonds en ’s nachts vaak nieuwe muziek van bands waar ik eventueel iets mee wil gaan doen, om die eens goed te kunnen beluisteren. Het volume en de muziek worden dan ook aangepast aan het tijdstip.”

 

Laatste ontdekking die je de lezer niet wil onthouden?

“Niet zozeer een eigen ontdekking, maar wel een band om absoluut in de gaten te houden is An Evening With Knives. Waanzinnig goeie post rock uit Eindhoven. Ze zijn nu een tijdje bezig en nummers aan het schrijven voor hun debuutalbum en dat gaat echt heel erg goed worden.”

 

En dan nog dit…, naar welke release moeten we met zijn allen uitkijken?

“Er komen een aantal nieuwe releases op het label aan, maar in ieder geval naar de EP van Candybar Planet die in het najaar uitkomt. Die is oorspronkelijk in 2000 als 10” uitgekomen, maar is nu niet of nauwelijks meer te vinden. De nieuwe versie daarvan wordt een 12” met twee extra nummers ten opzichte van het origineel, met de muziek op één kant van de plaat en een zeefdruk van het artwork op de andere kant. Dat wordt echt een hele bijzonder uitgave!”

 

Editie: DE POPEI september 2015

Foto: Studio Stuimig

Gepubliceerd op 14/12/2016